Seminarium przedmiotowe z zakresu językoznawstwa 09-SEMJ1-11
Językoznawstwo szwedzkie
1: Najważniejsze źródła w opisie języka szwedzkiego, w tym korpusy, bazy danych i inne zasoby elektroniczne będące podstawą współczesnych badań językoznawczych
2: Najważniejsze kierunki współczesnych szwedzkich badań językoznawczych: analiza dyskursu i analiza tekstu, składnia w paradygmacie generatywnym
3: Najważniejsze kierunki współczesnych szwedzkich badań językoznawczych: pragmatyka, badania języków fachowych, język szwedzki w kontakcie z innymi językami, dialektologia, językoznawstwo historyczne
Językoznawstwo duńskie
1: Podstawowe pojęcia z zakresu leksykologii i semantyki. Zmiany znaczenia (zawężenie, rozszerzenie znaczenia, zmiany stylistyczno-ekspresywne).
2: Relacje semantyczne. Rozwój leksykonu (przyczyny, zanikanie wyrazów, tworzenie nowych za pomocą reguł własnego języka, zapożyczanie). Tworzenie wyrazów rodzimych (derywacja, złożenie, samdannelse, kentauer itp.).
3: Zapożyczanie z innych języków. Typy zapożyczeń. Zapożyczenia z j. niemieckiego i angielskiego. Utrata domen. Obawy o przyszłość takich języków jak j. duński i polityka językowa.
Językoznawstwo norweskie
1: Dialektologia: podstawowe pojęcia, najważniejsze źródła w opisie języka norweskiego, w tym korpusy, bazy danych i inne zasoby elektroniczne.
2: Geneza i systematyka dialektów języka norweskiego.
3: Geografia językowa, przestrzenne rozmieszczenie dialektów języka
norweskiego.
Cele kształcenia
Kierunek studiów
Poziom przedmiotu
Rodzaj przedmiotu
Efekty kształcenia
Po zakończeniu zajęć i potwierdzeniu osiągnięcia efektów uczenia się student:
Rozumie obszar badawczy przedstawiony na zajęciach, jego historię, przedmiot, cele, metody badawcze i źródła, a także jego konkretną realizację na przykładzie języków skandynawskich.
Wykorzystuje właściwą terminologię do omawiania zagadnień przedstawionych w ramach kursu, potrafi przedstawić zagadnienia związane z jego realizacją w ustnym wystąpieniu o charakterze akademickim w wybranym w ramach ścieżki języku skandynawskim.
Jest gotów do weryfikowania i uzupełniania wiedzy i potrafi umiejętnie wyszukiwać informacje z różnych źródeł z wykorzystaniem zaawansowanych technologii informacyjnych
Rozumie historyczno-kulturowe uwarunkowania badań z zakresu językoznawstwa prowadzonych w krajach skandynawskich i ich wzajemne powiązania.
Ma świadomość powiązań językoznawstwa z innym dyscyplinami i dziedzinami wiedzy, rozumie potrzebę badań interdyscyplinarnych, zwłaszcza w kontekście badań skandynawskich.
Kryteria oceniania
bardzo dobry (bdb; 5,0):
Student ma znakomitą orientację w tematyce wykładu, zna miejsce omawianego obszaru badawczego w dyscyplinie językoznawstwo oraz jego powiązanie z innymi dyscyplinami. Potrafi prowadzić dyskusję posługując się poprawną terminologią danego obszaru, jest świadom potrzeby uzupełniania wiedzy i posługuje się właściwymi dla tego celu narzędziami.
dobry plus (+db; 4,5): Student ma bardzo dobrą orientację w tematyce wykładu, zna miejsce omawianego obszaru badawczego w dyscyplinie językoznawstwo oraz jego powiązanie z innymi dyscyplinami. Potrafi prowadzić dyskusję posługując się poprawną terminologią danego obszaru, jest świadom potrzeby uzupełniania wiedzy i posługuje się właściwymi dla tego celu narzędziami.
dobry (db; 4,0): Student ma dobrą orientację w tematyce wykładu, zna miejsce omawianego obszaru badawczego w dyscyplinie językoznawstwo. Potrafi prowadzić dyskusję posługując się zasadniczo poprawną terminologią danego obszaru, jest świadom potrzeby uzupełniania wiedzy i zna niektóre służące temu narzędzia.
dostateczny plus (+dst; 3,5): Student ma pewną orientację w tematyce wykładu, zna miejsce omawianego obszaru badawczego w dyscyplinie językoznawstwo. Potrafi prowadzić dyskusję posługując się terminologią potoczną, jest świadom potrzeby uzupełniania wiedzy.
dostateczny (dst; 3,0): Student ma pewną orientację w tematyce wykładu. Potrafi prowadzić dyskusję posługując się terminologią potoczną.
niedostateczny (ndst; 2,0): Student nie ma orientacji w tematyce wykładu, nie potrafi też wskazać powiązań między przedstawianym obszarem a innymi pokrewnymi dyscyplinami. Nie zna właściwej terminologii ani narzędzi służących do podnoszenia własnych kompetencji w omawianym
obszarzelne i społeczne
Literatura
Apresjan, J. 2000. Semantyka leksykalna. Wrocław
Bandle, Oskar (red.) (2005). The Nordic languages [Elektronisk resurs] an international handbook of the history of the North Germanic languages. Vol. 1 i 2. Berlin: Mouton de Gruyter
Bockgård, Gustav & Nilsson, Jenny (red.) (2011). Interaktionell dialektologi. Uppsala: Institutet för språk och folkminnen
Grzegorczykowa, R. 2001. Wprowadzenie do semantyki językoznawczej. Warszawa
Jahr, Ernst Håkon (1990) (red.). Den store dialektboka,
Jarvad, P. 1995. Nye ord - hvorfor og hvordan? København
Malmgren S.-G. 1994. Svensk lexikologi. Ord, ordbildning, ordböcker och orddatabaser. Lund: Studentlitteratur.
Mæhlum, Brit og Røyneland, Unn (2012). Det norske dialektlandskapet, Cappelen Damm Akademisk.
Platzack, Christer (1998). Svenskans inre grammatik: det minimalistiska programmet : en introduktion till modern generativ grammatik. Lund: Studentlitteratur
Sandøy, Helge (1997). Norsk dialektkunnskap, 2. utg., 1987. Oslo: Novus forlag.
Skjekkeland, Martin (1997). Dei norske dialektane, Tradisjonelle særdrag i jamføring med
skriftmåla. Høyskoleforlaget.
Skjekkeland, Martin (2005). Dialektar i Noreg. Tradisjon og fornying. Cappelen Damm
Høyskoleforlaget.
Skjekkeland, Martin (2010). Dialektlandet. Portal forlag.
Sundgren, Eva (red.) (2013). Sociolingvistik. 2., [uppdaterade] uppl. Stockholm: Liber
Szubert, A. 2006. Lingvistisk klassifisering af låneord. I: Danske Studier, 5-22
Widmark, Gun (2001). Det språk som blev vårt: ursprung och utveckling i svenskan : urtid, runtid, riddartid. Uppsala: Gustav Adolfs akad.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: